Twee mannen zonder naam, simpel aangeduid als de Een en de Ander, ontmoeten elkaar weer na jaren nadat één van hen vertrok. Ze zitten samen in een denkbeeldige zeilboot op een tocht over de oceaan. Hun handeling is bedacht, verzonnen, en moet niet uitgevoerd worden maar denkbeeldig blijven. Zoals in veel van Fosse’s werk, is ook de taal belangrijk: dat wat niet gezegd wordt is minstens zo belangrijk als de wel uitgesproken woorden. Aan ons om de ruimte tussen de woorden te vullen. En aan de acteurs.

 

Damiaan De Schrijver en Matthias de Koning verkennen thema's als eenzaamheid, identiteit en verlies in deze meditatieve dialoog met een uiterst minimum aan rekwisieten. Ze raken op vrolijke dan weer wanhopige wijze verstrikt in existentiële filosofieën en de abstracte tekst van Fosse.

 

Eg er vinden, Ik ben de wind is een intieme, poëtische voorstelling. Een melancholische dialoog tussen twee mannen die meanderen tussen eenzaamheid en verbondenheid.